Gaude Maria

Królestwo Chrystusa na ziemi. O organizacji Kościoła Katolickiego (3)

Królestwo Chrystusa na ziemi. O organizacji Kościoła Katolickiego (3)

W czasie Wcielenia Jezus Chrystus został wyświęcony przez swego Ojca na odwiecznego Kapłana rodzaju ludzkiego. Stare kapłaństwo Mojżesza i Aarona miało trwać tylko do czasu Jego przyjścia. Chrystus ustanowił nowe kapłaństwo, które zajęło miejsce starego, aby nauczać Jego Ewangelii i Jego prawd. Nowe kapłaństwo miało uczestniczyć w kapłaństwie Chrystusa i trwać do końca czasów, aż po wieczność.

Tak jak Chrystus zstąpił od odwiecznego Ojca, otrzymując wieczne kapłaństwo, tak nowe kapłaństwo Nowego Testamentu pochodzi od Chrystusa, który otrzymuje od swego Ojca, Boga, wszelką moc, potęgę i władzę nad ludźmi. Chrystus z kolein kapłaństwu Kościoła dał potrójną moc: nauczania, uświęcania i rządzenia ludem Bożym. Chrystus podniósł swych apostołów i uczniów do swego kapłaństwa, jako że sprawił, iż stali się z Nim jednym w ich władzach.

Chrystus nie mógł przekazać swojej boskiej natury osobom duchownym, bowiem uczyniłoby to ich synami Boga poprzez naturę. Dał im jednak swoją nadprzyrodzoną moc, swoje kapłaństwo, pełnię swej władzy nad Mistycznym Ciałem Kościoła. Władze lub akty stworzeń nie są jednakże takie same jak Boga, ponieważ nie mogą być nieskończenie doskonałe, jak władze i akty Tego, który jest Aktem nieskończonym.

W kapłaństwie przekazanym ludziom władza święceń kapłańskich jest substancją, podczas gdy jurysdykcja jest regulacją czynów, wypełnieniem święceń. Poprzez święcenia kapłańskie kapłan wychodzi od Chrystusa i wówczas rodzi się w Jego wiecznym kapłaństwie. Tak jak Adam jest ojcem rasy ludzkiej według ciała, tak Chrystus jest Ojcem chrześcijan według Ducha. Poprzez naturalne narodziny pochodzimy od Adama, podczas gdy poprzez nadprzyrodzone stwarzanie pochodzimy od Chrystusa. Każda ochrzczona osoba rodzi się ponownie z wody i Ducha Świętego. Poprzez bierzmowanie jesteśmy umocnieni przez Ducha Świętego. Jednak dzięki święceniom kapłańskim otrzymuje się w sposób wyższy Ducha Świętego, Ducha Chrystusa, poprzez co wchodzi się w Jego wieczne kapłaństwo.

Poprzez święcenia kapłańskie księża uczestniczą we władzy kapłaństwa Chrystusa, podczas gdy jurysdykcja reguluje ich dysponowanie tą władzą. Wyższe lub niższe święcenia oznaczają uczestnictwo w wyższym lub niższym stopniu w odwiecznym kapłaństwie Chrystusa. Po swoim wyświęceniu biskup otrzymuje pełnię tego kapłaństwa. Z tego powodu stoi na pierwszym stopniu święceń. Poniżej stoją kapłani, którzy mają całą kapłańską władzą, z wyjątkiem władzy wyświęcania innych duchownych. Diakoni mogą głosić, chrzcić, czekać na kapłanów i sprawować pieczę nad doczesnymi potrzebami kościoła. Subdiakoni służą diakonom i kapłanowi. Akolita przygotowuje wodę i wino do Mszy, egzorcysta wypędza demony, lektorzy czytają Biblię w kościele, podczas gdy odźwierny stoi u drzwi kościelnych, aby osoby niegodne nie mogły wejść do domu Boga.

Na różnych poziomach, byt wyższy zawiera doskonałości bytów niższych, a zatem duchowni wyższych stopni mają całą duchowa władzę stopni niższych. Duchowni nie mogą wykonywać funkcji święceń, których jeszcze nie otrzymali; sama próba jest zabroniona pod surową karą. Ale kiedy
duchowni wykonują obowiązki święceń poniżej swoich, wówczas do danej funkcji dodają całą godność wyższych święceń.  

Poprzez święcenia, kapłan staje się członkiem stowarzyszenia Chrystusa, partnerem w firmie, której Chrystus jest głową, a której działalność polega na ratowaniu dusz. Raz otrzymane święcenia kapłańskie na zawsze odciskają piętno na duszy, i tak jak chrzest i bierzmowanie pozostają w niej na wieczność. Kapłan jest kapłanem na zawsze, nawet w przyszłym życiu. A zatem na zawsze już pełni funkcje związane ze swymi święceniami w sposób ważny, choć nie zawsze zgodny z prawem.  

Źródło: Ks. L. Meagher, Christ's Kingdom on earth, or the Church and her Divine Constitution, Organization, and Framework, explained for the people, Nowy Jork 1892. Nihil obstat: Bp H. Gabriels, Biskup Ogdensburga, 1891. Imprimatur oryginału: P. A. Ludden, biskup Syracuse; M. A. Corrigan, Arcybiskup Nowego Jorku.