Gaude Maria

Królestwo Chrystusa na ziemi. O organizacji Kościoła Katolickiego (2)

Królestwo Chrystusa na ziemi. O organizacji Kościoła Katolickiego (2)

Z działania Syna i Ojca powstaje Duch Święty. Działania Chrystusa w nas dają Ducha Świętego naszym sercom. Kościół, który się rozszerza na całym świecie jest rządzony przez prawa stworzone przez Ducha Świętego. Z Ducha Świętego nie powstaje już żadna Osoba Boska. Powstaje jednak z Niego organizacja składająca się z członków upadłego rodzaju ludzkiego. Organizacją tą jest Kościół, którym Duch Święty rządzi, tak jak Ojciec rządzi Synem i tak jak Syn przewodzi Kościołowi. 

Jak głowa i ciało stanowią jedność, tak i Chrystus i Jego Kościół są jednym. Gdy jemy ziemskie pożywienie, dzięki trawieniu, zmienia się ono w nasze ciało. Inaczej jest ze spożywaniem Ciała i Krwi Chrystusa, bowiem nie zmienia się On w nas, ale my zmieniamy się w Niego. To dlatego daje nam siebie w Komunii, aby nas w siebie przemienić. Dzięki sile, jaką daje Chrystus, męczennicy cierpią, pasterze rządzą, dziewice zachowują czystość, prześladowani czerpią moc, święci triumfują. Od Niego pochodzą strumienie niewidzialnej ożywiającej łaski, która daje duszom, ludziom, rodzinom, narodom nadprzyrodzone życie Boże.

Matematyka zawiera w sobie prawdy, których człowiek nie może zmienić ani zniszczyć. Podobnie jest z prawdami Ojca Przedwiecznego, pośród których są prawdy ujawnione przez Syna Bożego Kościołowi poprzez Apostołów. Żaden papież, biskup ani kapłan nie może zmienić Jego nauczania ani na jotę. Dlatego Kościół tak jak jego Założyciel i Głowa żyje na zawsze, niezmienny i nieśmiertelny, jak wieczne są prawdy, na których się opiera.

Jednak tak jak w ludzkim ciele zachodzą nieustanne zmiany: poprzez odżywianie, trawienie i wydalanie części materiału są usuwane, a inne przyswajane. Podobnie z Kościołem: starzy członkowie umierają, nowi się rodzą, aby zająć ich miejsce, po czym także odchodzą, aby ustąpić miejsca nowym pokoleniom. Ale Matka-Kościół nie umiera, tak jak jej członkowie, bowiem uczestniczy ona w nieśmiertelności swego Oblubieńca, Głowy i Założyciela – Jezusa Chrystusa.

Chrystus jest Głową Kościoła powszechnego i sam mu przewodniczy. Jednocześnie rządzi także diecezjami i parafiami za pośrednictwem pasterzy, którzy rządzą w Jego imieniu i powagą Jego autorytetu. Szczególnie w Rzymie, najważniejszej i centralnej diecezji całego Kościoła, Chrystus rządzi poprzez osobę Piotra, Jego Wikariusza. Pan Jezus jest Głową każdej diecezji i rządzi nią poprzez biskupa, który w niższy i słabszy sposób reprezentuje przed kapłanami i wiernymi Chrystusa, Głowę Kościoła powszechnego. Podobnie, jest On także Głową każdej parafii i ludzie widzą Go w osobie każdego proboszcza. W głosie tego ostatniego i w jego osobie widzą formę Syna Bożego, pasterza dusz. Jedność ciała i głowy w Kościele polega na jedności wiernych z ich proboszczami, jedności proboszczów z ich biskupami, jedności biskupów z papiestwem i jedności papieża z następcą Chrystusa, Piotrem, kamieniem węgielnym Kościoła.

Kościół powszechny jest podobny do Boga. W Bogu, Ojciec rodzi Syna, który przychodzi od Ojca na ziemię, niosąc w swojej Osobie całą doskonałość Ojca. W Kościele, diecezja pochodzi od Kościoła powszechnego, z pewnymi koniecznymi doskonałościami całego Kościoła. Podobnie, od Ojca i Syna pochodzi Duch Święty, ze wszystkimi doskonałościami pozostałych dwóch Osób Trójcy. Tak też z Kościoła powszechnego i z diecezji pochodzi parafia z bogactwami, doskonałościami, łaskami i sakramentami całego Kościoła i diecezji. Nie powinniśmy jednak oczekiwać odnalezienia doskonałego obrazu Trójcy w stworzeniu. Jak od Ojca pochodzi tylko Syn, tak od Kościoła powszechnego pochodzi tylko Kościół diecezjalny. Jak od Ojca i Syna pochodzi Duch Święty, tak z całego Kościoła i z diecezji bierze początek parafia. Osoby Trójcy pochodzą od siebie nawzajem w sposób uporządkowany, zgodnie z odwiecznym prawem Ich wspólnego Bóstwa. Podobnie, rządzenie kościołami, tworzenie diecezji, zakładanie parafii powinno się odbywać w zgodzie z prawem wyłożonym przez prawo kanoniczne.

Nie każdy jednak członek widzialnego Kościoła będzie zbawiony, ale tylko ci, którzy, wolni od grzechu, będą zjednoczeni z Chrystusem i wytrwają w tej postawie do końca.

Chrystus, wysyłając swoich apostołów, dał im władzę przekazywania Ducha Świętego sercom i duszom ludzi. Kapłani, uczestnicząc w Kapłaństwie Chrystusa, posiadają tę samą władzę. W czasie konsekracji biskupa, konsekrator oraz współkonsekratorzy nakładają ręce na nowo wyświęcanego biskupa, mówiąc „Weźmij Ducha Świętego”. Podczas święceń kapłańskich, biskup nakłada ręce na młodego kapłana, powtarzając słowa, które Chrystus skierował do apostołów, wysyłając ich w świat: „Weźmijcie Ducha Świętego, którym odpuścicie […]”.

Kapłani posyłają Ducha Świętego do serc i dusz ludzi, aby ich uświęcić i upodobnić do Syna Bożego. W czasie bierzmowania, biskup, kapłan doskonale reprezentujący Chrystusa, posyła Ducha Świętego do osób bierzmowanych, mówiąc: „Boże wszechmogący, Ojcze naszego Pana, Jezusa Chrystusa, który odrodziłeś te sługi swoje przez wodę i Ducha Świętego i uwolniłeś ich od grzechu, ześlij na nich Ducha Świętego Pocieszyciela daj im ducha mądrości i rozumu, ducha umiejętności i pobożności napełnij ich duchem bojaźni Twoje”. Ponadto, podczas Mszy kapłan posyła siedmiokrotnie Ducha Świętego do serc wiernych, wypowiadając formułę: Dominus vobiscum, „Pan z wami”, czyli Duch Święty.

Członkowie Kościoła są w nim zjednoczeni poprzez tę samą więź, która łączy Osoby Trójcy. Wszystkich członków Kościoła łączy najświętsza więź pokoju. W dawnych czasach „pokój” oznaczał jedność kościołów, jedność poszczególnych członków kościołów z nimi oraz ich jedność pomiędzy sobą nawzajem. Dlatego też od czasów apostolskich biskupi używali zwrotu: „Pokój z wami”. Oznaczało to: pozostawajcie zawsze w jedności pomiędzy sobą i ze mną, a poprzez moją osobę, z całym Kościołem powszechnym, a poprzez to bądźcie zjednoczeni z Trójcą Świętą.

Jak ciało i dusza tworzą jednego człowieka, a nie dwa osobne byty, tak i o Kościele i Duchu Świętym można powiedzieć, że tworzą jedną Osobę. Jak dusza ożywia ciało, którym porusza, tak i Duch Święty daje życie nadprzyrodzone i świętość swemu Kościołowi.

Episkopat Chrystusa jest cały i kompletny w osobie każdego biskupa. „Szczególnie my, biskupi, którzy przewodzimy Kościołowi, musimy mocno utrzymywać i definiować jego jedność, tak abyśmy dowiedli jedności i niepodzielności episkopatu. Episkopat jest jeden, z czego każdy biskup posiada jego pełnię” (Św. Cyprian, de Unit. Eccles. n.5).

Cuda Kościoła powszechnego przenikają do każdej diecezji i do każdej parafii. Duch Święty jest Duszą Kościoła. Jest w każdej diecezji, parafii i duszy ludzkiej, uświęcając je. W Nim cały Kościół, diecezja, parafia i każdy wierny żyje, porusza się, istnieje oraz ma swoje nadprzyrodzone życie i byt. Jakąż cześć powinni oddawać wierni swoim kapłanom. Od nich przychodzi Duch Święty do ich dusz, aby mieszkać w człowieku – największej świątyni zbudowanej rękami Bożymi. Ponad wszystko wierni powinni oddawać szacunek biskupowi. Od niego bowiem pochodzi najdonioślejsza tajemnica naszej religii. „Od biskupa pochodzi każdy porządek, każda tajemnica, każdy Sakrament” (Simeon Thess. De Sac. Ord. C. I).

W chwili gdy papież eryguje nową diecezję, dane miasto diecezjalne staje się centrum sił duchowych dla kapłanów i dla wiernych. W chwili gdy głosem biskupa erygowana jest nowa parafia, życie duchowe odżywa z całą swoją siłą. A kapłani i wierni zdobywają nowe pokłady mocy do walki o zbawienie. W chwili gdy człowiek otrzymuje sakrament, czuje wewnętrzną siłę, przyciągającą go do Boga i wyrazistsze pojęcie o rzeczach niebieskich. Tak właśnie Duch Święty uzdrawia cierpiącą duszę z rany grzechu.  

Chrystus, Głowa Kościoła, żyje w osobach kapłanów, których wysyła ze wszystkimi swoimi władzami i uświęcającymi sakramentami. Dlatego poprzez kapłanów, wierni jednoczą się i wnikają w najbliższą relację z Trójcą.

Powyższe rozważania pomagają nam zrozumieć, że niezliczone rzesze świętych, męczenników, dziewic i pobożnych mężczyzn i niewiast czerpali swoją doskonałość właśnie ze swej przynależności do Kościoła. Kościół, będąc jednością z Chrystusem, uczestniczy w Jego duchowej godności i władzy nad ludźmi. Dzięki łasce Odkupienia i dzięki zasługom Chrystusa wylewanym z taką obfitością na członków Kościoła, ci ostatni mogą już tu na ziemi rozpocząć życie, które kończy się w wieczności, w chwale uszczęśliwiającej wizji Boga.

Źródło: Ks. L. Meagher, Christ's Kingdom on earth. Nowy Jork 1892. Nihil obstat: Bp H. Gabriels, Biskup Ogdensburga, 1891. Imprimatur oryginału: P. A. Ludden, biskup Syracuse; M. A. Corrigan, Arcybiskup Nowego Jorku.